Ani kroku wstecz?

Lewica, która staje w miejscu już się cofa.

Skorzystałem z zaproszenia eurodeputowanego ziemi dolnośląskiej Krzysztofa Śmiszka i wziąłem udział w, jak nazwali to organizatorzy, wydarzeniu Ani Kroku Wstecz. Wydarzenie odbyło się 15 listopada, w centrum konferencyjnym Hala Ludowa we Wrocławiu. Skorzystałem z zaproszenia pomimo tego, że w jego treści znalazła się uwaga, że organizatorom zależy przede wszystkim na obecności ludzi młodych. Przy moich skończonych 76 latach życia taka uwaga w zaproszeniu, w języku dyplomatycznym oznaczałaby ni mniej, ni więcej tylko „spieprzaj dziadu!” albo coś podobnego. Poszedłem, „zrobiłem” frekwencję i dobrze, gdyż gdyby nie uczestnicy jak ja, sala byłaby mocno przerzedzona. Zasadniczym jednak powodem wzięcia udziału w wydarzeniu było oczekiwanie odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie: dlaczego wybrano takie właśnie hasło? Hasło bardzo zachowawcze, wręcz konserwatywne. Lewica zawsze szła do przodu, z myślą skierowaną ku przyszłości. Dlaczego więc PSE i Nowa Lewica nie usiłuje mobilizować swoich zwolenników pod hasłem CAŁA NAPRZÓD!? Moim zdaniem lewica, która staje w miejscu już się cofa.

Pierwszą moją myślą po jego zakończeniu „wydarzenia” było niezwłocznie siąść do komputera i na żywo spisać nasuwające się refleksje. Postanowiłem jednak odłożyć pisanie o kilka dni, aby zapoznać się z medialnym efektem tej imprezy.

Wydarzenie organizowane było przez Partię Europejskich Socjalistów (której jednym z wiceprzewodniczących jest Krzysztof Śmiszek) i Nową Lewicę. Celem – jak można było się domyśleć z wystąpień prominentów tych organizacji było danie impulsów do zwierana szeregów przez ludzi lewicy w obronie europejskich zdobyczy socjalnych i do walki z prawicą a z faszyzmem zwłaszcza.

Zanim przejdę do uwag krytycznych (te zawsze cenniejsze powinny być niż pochlebstwa) trochę o pozytywach. Całe przedsięwzięcie było bardzo dobrze przygotowane. Zarówno na etapie zaproszeń jak i w kuluarach, a przede wszystkim na głównej sali konferencyjnej.  Scenografia, multimedia, nagłośnienie, prowadzenia – bez zarzutu. Czysta profeska.

Opakowanie było więc super. A co w środku? Tu już zaczynają się schody i to od samego początku. W programie zapowiadany był mianowicie udział przewodniczącego Nowej lewicy, marszałka sejmu, Włodzimierza Czarzastego. Zebranych poinformowano jednak, że z uwagi na wyjazd za granicę Czarzastego nie będzie. Niby nic, normalna sprawa. Jednak nie mógł być też obecny prezydent PSE Stefan Löfven. Ten jednak przesłał swoje wystąpienie video, które odtworzono zebranym. Przewodniczący Nowej Lewicy musiał być bardzo zajęty skoro takiego wystąpienia nie przygotował.

Organizatorzy zebrali ciekawy zestaw prelegentów i panelistów. Był więc oczywiście Krzysztof Śmiszek, zastępca sekretarza generalnego PSE Thomas Voupel, młodzi eurodeputowani z Malty i ze Szwecji oraz oczywiście przedstawiciele Nowej Lewicy: ministra Agnieszka Dziemianowicz-Bąk i wicemarszałkini senatu Małgorzata Biejat.

Rozpoczął Krzysztof Śmiszek, który robiła wszystko, aby swoim wystąpieniem rozgrzać salę. Nie udało się. Nie pomogły cytaty jak „ruszamy z posad bryłę świata”, czy wezwania do skandowania hasła „precz z faszyzmem!”. Największy błąd Śmiszka to moim zdaniem gromka, wykrzyczana deklaracja: ”Ja nie mam żadnych marzeń! Ja jestem po prostu wściekły!”. Swojej wściekłości nie udało mu się jednak przelać na salę. Również zachęcanie na koniec wystąpienia do skandowania „Precz z faszyzmem!” nie porwało ludzi, a na pewno nie porwało na miarę rzeczywistego zagrożenia faszyzmem w Europie. Grupa młodych zwolenników eurodeputowanego robiła wprawdzie co mogła, lecz widać było wyraźnie, że w tej jakże ważnej kwestii Śmiszek sali nie porwał. Dlaczego tak się stało? Jestem zdania, że dlatego, że hasło walki z faszyzmem potraktowano przyczynkarsko, bez nakreślenia rzeczywistych zagrożeń z tej strony. Potraktowano zagrożenie faszyzmem jednostronnie, jako problem krajów Unii Europejskiej. Tymczasem niemniejszym zagrożeniem dla Europy i Polski w szczególności jest faszyzm ukraiński. Ukraina pewnie prędzej czy później stanie się członkiem UE. Tymczasem to Komisja Europejska i Parlament Europejski i PSE wspierają werbalnie i materialnie kolejny rząd ukraiński, który, za unijne pieniądze, kultywuje faszystowskie tradycje Ukraińców. Członkowie lewicy na ogół uważnie śledzą media. Członkowie lewicy, zwłaszcza ci starsi, bardzo wrażliwi są na słowo „faszyzm” i doskonale wiedzą co jest grane. Może dlatego, że celebryta o lewicowej proweniencji Leszek Miller, odważnie i konsekwentnie, publicznie podnosi ten problem. Tak czy inaczej problem faszyzmu został wyraźnie spłycony na wydarzeniu.

Najlepsze, najbardziej treściwe wystąpienie miała ministra Dziemianowicz-Bąk. Nazwała wreszcie rzecz po imieniu: ani kroku wstecz w obronie naszych zdobyczy socjalnych! Jako jedyna z występujących dostrzegła również dysonans pomiędzy lewicową myślą a zachowawczym, obronnym hasłem wydarzenia. Dlatego rzuciła: ani kroku wstecz, abyśmy mogli pójść naprzód!

Niestety, i to wystąpienie merytorycznie było ułomne. Słusznie wskazując na prawicową ideologię jako zagrożenie dla warunków bytu i rozwoju ludzi pracy nie dostrzegła pani minister zagrożeń nie mniej poważnych. Otóż właśnie Komisja Europejska ogłosiła zamiar udzielenia kolejnej pożyczki rządowi Ukrainy. Tym razem w wysokości 45 miliardów Euro. Razem z poprzednią pożyczką daje to niebagatelną kwotę 135 miliardów. Z czego Ukraina spłaci te pożyczki? Zapewne za lat kilka kolejna von der Leyen wspaniałomyślnie ogłosi umorzenie tej pożyczki, co oznaczać będzie, że spłacimy ją my wszyscy, kosztem między innymi owych zdobyczy socjalnych. Niepokojącym w wysokim stopniu jest to, że kierownictwo PSE nie próbuje nawet przekonać swoich zwolenników, że podejmuje jakieś kroki w Parlamencie Europejskim, aby zabezpieczyć poziom socjalny Europejczyków przed skutkami nie tylko takich pożyczek, ale i kolosalnych długów UE a’conto tej wojny.  Brak napiętnowania przez Partię Europejskich Socjalistów imperialistycznej wojny na Ukrainie i poza nią jest konstatacją bardzo smutną, świadczącą o tym, że w istocie PSE wojnę tą popiera.

Na marginesie. Jeśli osoba prywatna lub przedsiębiorca zaciągnąć chce kredyt bankowy jego zdolność kredytowa jest skrupulatnie badana. O zdolności kredytowej Ukrainy ani słowa. Prowadzi to do kolejnej, smutnej konstatacji. Powszechne jest porzekadło, że jak kraść – to miliony. Lekcja ukraińska uczy nas, że jak pożyczać bez zabezpieczeń – to miliardy.

Symptomatyczną wpadkę zaliczyła na spotkaniu wicemarszałkini Biejat. Wpadkę i mój ogromny zawód. Nie tylko dlatego, że podnosząc niezwykle ważny dla lewicy problem równouprawnienia kobiet zwracała się tylko do kobiet właśnie. Ani słowem nie wspomniała o roli mężczyzn w tej walce. Za nie na miejscu w ustach ambitnej polityczki uznaję natomiast passus, w którym Biejat usiłuje kpić z Bosaka wytykając mu średnie tylko wykształcenie. I to nie tylko dlatego, że nad polską sceną polityczną unosi się dosłownie chmura różnych doktorów i profesorów, którzy swoją działalnością deprecjonują społeczna rolę nauki. Przede wszystkim dlatego, że pani marszałkini wolna jest, jak widać, od refleksji dlaczego na spotkania z Bosakiem przychodzi więcej ludzi niż na spotkania z Biejat. Tą uwagę należy uogólnić. W wielu wystąpieniach nawoływano do walki z prawicą. Aby ta walka miała sens należy odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego na spotkania PiS, Konfederacji czy Korony Polskiej przychodzi więcej ludzi niż na spotkania z liderami Nowej Lewicy.

I tutaj dochodzę do sedna sprawy dlaczego organizatorzy nie użyli naturalnego dla Lewicy hasła „Cała naprzód!”? Dlatego otóż, że użycie tego hasła wymaga wskazania kierunku tego marszu naprzód. A z tym kierunkiem europejskiej lewicy jest więcej niż fatalnie. W trakcie wystąpień kilkakrotnie przywoływany był prezydent Brazylii Luiz Inácio Lula da Silva. Ani przedstawiciele Partii Europejskich Socjalistów ani Nowej Lewicy nie zająknęli się o tym, że Lulla jest socjalistą. W ogóle słowo socjalizm ani razu nie wybrzmiało na tej Sali. Jeżeli europejska lewica wyrzeka się haseł i programów prosocjalistycznych, to znaczy co? Że obłaskawiać chce kapitalizm, że sprawiać chce aby kapitalistyczne wojny były mniej krwawe a kapitalistyczny wyzysk bardziej znośny? Powodzenia!

Światełko nadziei jednak na wydarzeniu „Ani kroku wstecz” się pojawiło. Było nim wystąpienie najmłodszego eurodeputowanego Thomasa Bajada z Malty. O ile na początku Krzysztof Śmiszek, wiceprezydent PSE, zapewniał salę, że nie ma żadnych marzeń, o tyle Bajada, płomiennie występując w imieniu młodzieży mówił wprost: „My młodzi mamy swoje marzenia. Chcemy je realizować, chcemy walczyć o naszą przyszłość”. Jestem z wami. Nic nie zmienia rzeczywistości tak skutecznie jak marzenia.

P.S.

O rezonansie medialnym nie piszę. Nie bardzo jest o czym.

Autor: Jacek Uczkiewicz

Szczegóły na FB: https://www.facebook.com/jacek.uczkiewicz/about?section=bio&pnref=about

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *